Συζήτηση για βοήθεια αυτοκτονίας: Οι ειδικοί ζητούν νέα πρότυπα στο Μόναχο!

Συζήτηση για βοήθεια αυτοκτονίας: Οι ειδικοί ζητούν νέα πρότυπα στο Μόναχο!

Ένα ευαίσθητο και πολύ περίπλοκο θέμα συζητείται αυτή τη στιγμή στο Μόναχο: η βοήθεια στην αυτοκτονία. Ο Wolfgang Putz, ένας έμπειρος δικηγόρος και ειδικός στο ιατρικό δίκαιο, υπέβαλε πρόσφατα μια συνταγματική καταγγελία που θα μπορούσε να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην τρέχουσα νομολογία. Η απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου το 2020, που κήρυξε αντισυνταγματική την απαγόρευση της εμπορικής βοήθειας αυτοκτονίας, έχει επαναπροσδιορίσει το πλαίσιο για τις συνεχιζόμενες συζητήσεις. Ο Putz απευθύνει έκκληση στο ιατρικό επάγγελμα να αναπτύξει επειγόντως πρότυπα για τον προσδιορισμό της εκούσιας ευθύνης μιας επιθυμίας αυτοκτονίας, προκειμένου να δημιουργηθεί μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου. «Ούτε ο νομοθέτης ούτε τα δικαστήρια μπορούν να το κάνουν αυτό επαρκώς», είπε ο Putz. Αυτό το αίτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί η ανάγκη για σαφείς κατευθυντήριες γραμμές στην πράξη γίνεται ολοένα και πιο σαφής, καθώς ο Putz έρχεται σε αντίθεση με την κοινή άποψη ότι το ιατρικό επάγγελμα και το δικαστικό σώμα είναι αρκετά ικανά για να διευκρινίσουν τέτοια ζητήματα.

Αυτό το ζήτημα εγείρει πολλά σύνθετα ερωτήματα. Ο καθηγητής Thomas Pollmächer από την κλινική Ingolstadt αντιμετωπίζει τις ψυχολογικές προκλήσεις που προκύπτουν κατά την αξιολόγηση των επιθυμιών αυτοκτονίας. Ο Pollmächer τονίζει ότι ο σχηματισμός ελεύθερης βούλησης δεν μπορεί απλώς να βασίζεται στην κατανόηση μιας επιθυμίας αυτοκτονίας και ότι οι ψυχικές ασθένειες δεν αποκλείουν απαραίτητα την ικανότητα να σχηματιστεί μια καλά θεμελιωμένη βούληση.

Υποστηρικτική προσέγγιση

Μια άλλη σημαντική πτυχή αναφέρθηκε από τον καθηγητή Georg Marckmann από το LMU Μονάχου. Βλέπει την ανάγκη να μεταβεί από μια έννοια αυστηρής προστασίας σε μια ιδέα υποστήριξης για άτομα που επιθυμούν να πεθάνουν. Ο Marckmann απαιτεί όχι μόνο να ελέγχεται η ικανότητα αυτοπροσδιορισμού, αλλά και να συζητούνται με τους ασθενείς οι ατομικές προσεγγίσεις λύσεων ως μέρος της «κοινής λήψης αποφάσεων».

Μια τρέχουσα έκθεση από το Υπουργείο Υγείας της πόλης του Μονάχου και το Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής LMU δείχνει ότι υπήρξε αύξηση των υποβοηθούμενης αυτοκτονίας μεταξύ 2020 και 2023. Η καθ. Sabine Gleich ανέφερε ότι καταγράφηκαν συνολικά 77 περιπτώσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνοδευόμενες από μικρό αριθμό γιατρών που προσέφεραν βοήθεια αυτοκτονίας μέσω ευθανασίας. Αυτό εγείρει ερωτήματα σχετικά με τις υπάρχουσες έννοιες προστασίας, ιδιαίτερα για ευάλωτες ομάδες, όπως άτομα που έχουν ήδη αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν.

Νομική κατάσταση και ηθικά ζητήματα

Το νομικό πλαίσιο στη Γερμανία είναι σαφές: η αυτοκτονία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία δεν τιμωρούνται, όπως τονίζει το Γερμανικό Ίδρυμα Προστασίας Ασθενών. Υπάρχει το δικαίωμα στον αυτοπροσδιοριζόμενο θάνατο και το δικαίωμα του ατόμου στην αυτοδιάθεση. Αλλά τίθεται το ερώτημα σχετικά με το καθήκον της κοινωνίας να φροντίζει. Η ανάγκη για νομική ρύθμιση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας γίνεται όλο και πιο παρούσα στη δημόσια συζήτηση.

Η κατάσταση φαίνεται διαφορετική σε άλλες χώρες. Ενώ σε χώρες όπως η Ελβετία η υποβοηθούμενη αυτοκτονία τιμωρείται μόνο εάν το κίνητρο είναι εγωιστικό, στην Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο η ιατρική υποβοηθούμενη αυτοκτονία εξαιρείται από την τιμωρία υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Στις ΗΠΑ, ειδικά στο Όρεγκον και την Ουάσιγκτον, η υποβοηθούμενη αυτοκτονία επιτρέπεται ακόμη και από το νόμο. Αυτοί οι διαφορετικοί κανονισμοί στο εξωτερικό οδηγούν επανειλημμένα σε συγκρίσεις και συζητήσεις εντός της Γερμανίας.

Επιπλέον, ειδικοί όπως ο καθηγητής Michael von Bergwelt από την LMU Clinic προτρέπουν να είστε προσεκτικοί. Παρά τις ενθαρρυντικές εξελίξεις στην ογκολογία που προσφέρουν στους ασθενείς καλύτερη ποιότητα ζωής και διάρκεια, η αυξημένη παρουσία βοήθειας αυτοκτονίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιπόλαιες επιθυμίες αυτοκτονίας. Το ερώτημα εδώ είναι πώς πρέπει να αντιδράσει η κοινωνία και, κυρίως, οι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου σε τέτοιες εξελίξεις, προκειμένου να προσφέρουν στους ασθενείς την πιο επαρκή δυνατή υποστήριξη στην πιο δύσκολη ώρα τους.

Η συζήτηση γύρω από την υποβοηθούμενη αυτοκτονία παραμένει συναρπαστική και απαιτεί υψηλό βαθμό ευαισθησίας και υπευθυνότητας από όλους τους εμπλεκόμενους. Οι προκλήσεις είναι ποικίλες και το κοινωνικό και νομικό πλαίσιο πρέπει να αξιολογείται και να προσαρμόζεται συνεχώς.